قوله تعالى: یا أیها الذین آمنوا اى ایشان که بگرویدند، اتقوا الله بپرهیزید از خشم و عذاب خداى، حق تقاته بسزا پرهیزیدن از وى، و لا تموتن و نمیرید شما، إلا و أنْتمْ مسْلمون (۱۰۲) مگر شما گردن نهادگان و مسلمانان.


و اعْتصموا بحبْل الله جمیعا دست در زنید در حبل خداى همگان، و لا تفرقوا و بمپراکنید، و اذْکروا نعْمت الله علیْکمْ و یاد کنید و یاد دارید نعمت خداى بر خود، إذْ کنْتمْ أعْداء آن وقت که یکدیگر را دشمنان بودید، فألف بیْن قلوبکمْ میان دلهاى شما الفت نهاد و فراهم آورد، فأصْبحْتمْ بنعْمته إخْوانا تا بکرد نیک وى یکدگر را برادران گشتید، و کنْتمْ على‏ شفا حفْرة من النار و شما بر تیغ کناره آتش بودید، فأنْقذکمْ منْها شما را از آتش باز رهانید. کذلک یبین الله لکمْ آیاته چنین که هست شما را پیدا میکند خداى، سخنان خویش و نشانهاى نیک خدایى خویش، لعلکمْ تهْتدون (۱۰۳) تا مگر راه بیابید فرا شناخت منت وى و پیروزى خود.


و لْتکنْ منْکمْ أمة و از شما گروهى بادا، یدْعون إلى الْخیْر که مى‏خوانند با نیکى، و یأْمرون بالْمعْروف و میفرمایند به نیکوکارى، و ینْهوْن عن الْمنْکر و باز میزنند از ناپسند، و أولئک هم الْمفْلحون (۱۰۴) و ایشانند که بر پیروزى پایندگانند و نیک آمده جاودانند.


و لا تکونوا کالذین تفرقوا و چون ایشان مبید که بپراکندند، و اخْتلفوا و دو گروه شدند در کار محمد (ص)، منْ بعْد ما جاءهم الْبینات از پس آنکه تورات آمده بود بایشان بآگاه کردن، و أولئک لهمْ عذاب عظیم (۱۰۵) و ایشان را عذابى بزرگ است.


یوْم تبْیض وجوه در آن روز که سپید گردد رویهایى، و تسْود وجوه و سیاه گردد رویهایى، فأما الذین اسْودتْ وجوههمْ اما ایشان که سیاه گشت روهاى ایشان، أ کفرْتمْ بعْد إیمانکمْ ایشان را گویند که: کافر گشتید پس آنکه گرویده بودید؟ فذوقوا الْعذاب پس بچشید عذاب، بما کنْتمْ تکْفرون (۱۰۶) بآنچه کافر شدید.


و أما الذین ابْیضتْ وجوههمْ اما ایشان که رویهاى ایشان سپید بود، ففی رحْمت الله ایشانند که در بخشایش خداى‏اند (و در بهشت وى)، همْ فیها خالدون (۱۰۷) ایشان در آن جاویدان.


تلْک آیات الله این سخنان الله است، نتْلوها علیْک بالْحق میخوانیم بر شما براستى و درستى، و ما الله یرید ظلْما للْعالمین (۱۰۸) و الله آن کس نیست که خواهد که بیداد کند بر جهانیان.


و لله ما فی السماوات و ما فی الْأرْض و خدایراست هر چه در آسمان و هر چه‏ در زمین است، و إلى الله ترْجع الْأمور (۱۰۹) و با وى گردد کارها همه.